Του Στρατή Μαζίδη
Ας διαβάσουμε αναλυτικά:
Εδώ και χρόνια ενημερώνω τον Δήμο για ένα πρόβλημα που αφορά όχι μόνο εμένα, αλλά ολόκληρη τη γειτονιά. Δεν ζήτησα ποτέ να φύγει ο κάδος από το σπίτι μου. Ζήτησα το αυτονόητο: να τοποθετηθούν επιπλέον κάδοι σε άλλα σημεία, ώστε το βάρος να μοιραστεί δίκαια.
Απέναντι υπάρχει πολυκατοικία με 25 διαμερίσματα, ενώ στην περιοχή υπάρχουν πολλές ακόμη κατοικίες. Παρ' όλα αυτά, το μεγαλύτερο μέρος των απορριμμάτων συγκεντρώνεται μπροστά στο σπίτι μου.
Οι φωτογραφίες δείχνουν την πραγματικότητα καλύτερα από κάθε περιγραφή. Αυτή δεν είναι σωστή διαχείριση. Είναι αδιαφορία απέναντι στα επανειλημμένα αιτήματα ενός δημότη και απέναντι στην ποιότητα ζωής μιας ολόκληρης γειτονιάς.Ζητώ δημόσια αυτό που ζητώ εδώ και χρόνια: λογική, ισονομία και σεβασμό στους κατοίκους. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο.
Το αυτονόητο είναι το ζητούμενο όχι μόνο στην πόλη μας αλλά συνολικά στη χώρα. Και ακριβώς επειδή για δεκαετίες δεν κάναμε – και εξακολουθούμε συχνά να μην κάνουμε – τα αυτονόητα, καταλήξαμε να θεωρούμε φυσιολογικές παθογένειες που σε μια ευνομούμενη κοινωνία θα ήταν αδιανόητες.
Εν προκειμένω το ζήτημα είναι διττό.
Ο Δήμος δεν παρέχει απλώς υπηρεσίες στους δημότες· λογοδοτεί απέναντί τους. Δεν είναι ένας διεκπεραιωτικός μηχανισμός που περιορίζεται στην είσπραξη δημοτικών τελών και στη λειτουργία ορισμένων δομών. Είναι ο θεσμός που οφείλει να παρεμβαίνει όταν διαταράσσεται η καθημερινότητα των πολιτών, να επιβάλλει τους κανόνες όπου απαιτείται και να δίνει λύσεις στα προβλήματα που του επισημαίνονται.
Όταν οι δημότες απευθύνονται στον Δήμο, απευθύνονται στον κατεξοχήν αρμόδιο θεσμικό φορέα για την επίλυση ζητημάτων της καθημερινότητας. Δεν αρκεί να εγγυάται την τήρηση των κανόνων· οφείλει, όπου απαιτείται, να τους εφαρμόζει και να τους επιβάλλει.
Το δεύτερο αφορά τον σεβασμό των ίδιων των πολιτών απέναντι στον διπλανό τους. Την αναγνώριση ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του καθενός οριοθετούνται από τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των υπολοίπων, καθώς και την υποχρέωση τήρησης των κανόνων που διέπουν τη συμβίωση.
Η εικόνα που παρουσιάζει ο συνδημότης μας κάθε άλλο παρά μεμονωμένη είναι. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι, επειδή υπάρχει ένας κάδος έξω από μια κατοικία, μπορούν να μετατρέπουν το πεζοδρόμιο σε άτυπη χωματερή, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που αυτό έχει στην καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν δίπλα.
Η έλλειψη σεβασμού και ενσυναίσθησης εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους: αφρόντιστοι κήποι των οποίων η βλάστηση καταλαμβάνει το πεζοδρόμιο, πεύκα με επικίνδυνη κλίση ή ξερά κλαδιά που απειλούν τη ζωή και τις περιουσίες τρίτων, φασαρία κατά τις ώρες κοινής ησυχίας, αυθαίρετη κατάληψη εισόδων νόμιμων θέσεων στάθμευσης, μη απομάκρυνση των ακαθαρσιών των κατοικιδίων και τόσες ακόμη συμπεριφορές που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής όλων.
Η ποιότητα ζωής σε μια πόλη δεν εξαρτάται μόνο από τις υποδομές ή τα χρήματα που διαθέτει ένας Δήμος. Εξαρτάται εξίσου από τη συνέπεια των υπηρεσιών του καθώς επίσης από την αγωγή και παιδεία των ίδιων των πολιτών. Το ένα χωρίς το άλλο δεν αρκεί. Το αυτονόητο δεν πρέπει να αποτελεί αίτημα. Πρέπει να αποτελεί κανόνα.
