Του Στρατή Μαζίδη
Και τι σημαίνει αυτό; Ότι έχει ήδη ξεκινήσει η γνωστή μάχη του σταυρού. Όχι εκείνου για τον οποίο η Αγία Παρασκευή μαρτύρησε, αλλά εκείνου που μπορεί να οδηγήσει σε μια βουλευτική έδρα ή σε ένα υπουργικό γραφείο.
Η λογική είναι απλή. Στεκόμαστε στην πρώτη σειρά μέσα στον ναό, βαδίζουμε πίσω από την Ιερά Εικόνα, η παρουσία μας γίνεται αντιληπτή ενώ καταγράφεται σε φωτογραφίες και βίντεο, τα οποία στη συνέχεια κάνουν τον γύρο των κοινωνικών δικτύων. Η δημόσια εικόνα άλλωστε έχει τη δική της πολιτική αξία, ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν εκλογές. Και όταν οι σχετικές εικόνες αναπαράγονται ξανά και ξανά, η προβολή τους πολλαπλασιάζεται, όπως ακριβώς και οι πέντε άρτοι στο Ευαγγέλιο που αναγνώστηκε την Κυριακή.
Ζούμε σε μια κοινωνία που εύκολα αποδέχεται το παραμικρό. Ποιος, για παράδειγμα, θα έλεγε σε όλους αυτούς:
«Συ δε όταν προσεύχη, είσελθε εις το ταμιείον σου, και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου τω εν τω κρυπτώ» (Ματθ. 6:6)
Ποιος θα τους θύμιζε ότι δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που, λόγω της πανδημίας, οι εκκλησίες έκλεισαν (ενώ, για παράδειγμα, οι τράπεζες όχι) και η Θεία Κοινωνία βρέθηκε στο επίκεντρο μιας έντονης δημόσιας αντιπαράθεσης και αμφισβήτησης; Ή ότι αρκετοί από τους ίδιους στήριξαν πολιτικές που, στα μάτια πολλών πιστών, βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με όσα σήμερα δείχνουν να τιμούν;
Από δίπλα και το τοπικό πολιτικό προσωπικό ανεξαρτήτως παράταξης.
Η παρουσία σε μια ακολουθία είναι υπόθεση πίστης και όχι επικοινωνίας. Ή μήπως όχι;
