Του Στρατή Μαζίδη
Δε χρειάστηκε να περιμένω πολύ. Σειρά ανακοινώσεων εκδόθηκε άμεσα, στις οποίες διαβάσαμε –μεταξύ άλλων– για το τι θα έκανε μια «υπεύθυνη» δημοτική αρχή, για Plan B, για ανάγκη συσκέψεων και αναμονής αδειοδοτήσεων, για μη δημιουργία σταθμού μεταφόρτωσης και για τσιμεντοποίηση του χώρου.
Όλα αυτά καλά, όμως, εκτός από το ότι στερούνται ρεαλιστικής βάσης –και θα εξηγηθεί το γιατί– δε συνοδεύονται από καμία λύση, που είναι το ζητούμενο.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.
Το ζήτημα του αμαξοστασίου είναι ένα διαχρονικό, υπαρκτό και πιεστικό πρόβλημα, το οποίο όλες οι δημοτικές αρχές γνώριζαν, αλλά καμία δεν κατάφερε να λύσει οριστικά, παρά το γεγονός πως από το 2014 και μετά έγιναν σοβαρές προσπάθειες.
Όταν ανέλαβε η σημερινή δημοτική αρχή Μυλωνάκη, την 1/1/2024, υπήρχε τελεσίδικη δικαστική απόφαση έξωσης από τον χώρο όπου στεγάζεται σήμερα το αμαξοστάσιο. Δεν επρόκειτο για θεωρητικό ενδεχόμενο, αλλά για άμεσο και πραγματικό κίνδυνο. Το μόνο που κατέστη δυνατό ήταν η νέα τότε διοίκηση να εξασφαλίσει παράταση έως τις 31/12/2025.
Αυτός ήταν ο χρόνος μέσα στον οποίο η νέα διοίκηση δεν όφειλε να ανακαλύψει εκ νέου λύση, αλλά να τρέξει τον σχεδιασμό που κληρονόμησε από τη δημοτική αρχή Ζορμπά: την αγορά και αξιοποίηση των οικοπέδων στον Σταυρό.
Συνεπώς, μια «υπεύθυνη» Δημοτική Αρχή θα είχε φροντίσει να υπάρχει εφαρμόσιμη λύση το αργότερο την 1/1/2024. Και αν όχι, τουλάχιστον σίγουρα δε θα είχε μισθώσει, χωρίς πρότερο έλεγχο, την άνοιξη του 2022 οικόπεδο εντός των ορίων του Δήμου Χαλανδρίου για στάθμευση απορριμματοφόρων, το οποίο αποδείχθηκε ακατάλληλο λόγω χρήσεων γης. Πόσο άραγε στοίχισε σε χρόνο και χρήμα αυτό;
Το Plan B αποτελεί όντως μια αναγκαιότητα αλλά στο σωστό καιρό. Τα εναλλακτικά σχέδια καταρτίζονται πριν από την υλοποίηση των αρχικών επιλογών, όχι εκ των υστέρων. Και ειδικά όταν γνωρίζαμε εξαρχής ότι πρόκειται για Β΄ Ζώνη Υμηττού και πως απαιτείται τροποποίηση του Προεδρικού Διατάγματος με σύμφωνη γνώμη του ΣτΕ — διαδικασίες που στην Ελλάδα μπορεί να διαρκέσουν χρόνια.
Τέθηκε τότε ζήτημα για Plan B; Δε θυμάμαι κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, όσοι σήμερα καταγγέλλουν είχαν υπερψηφίσει την αγορά των οικοπέδων και ορισμένοι συνεχίζουν να υπερψηφίζουν τα επόμενα βήματα που σχεδιάζει η σημερινή Δημοτική Αρχή, πάνω στα χνάρια που κληρονόμησε. Επίσης δε γίνεται στη συζήτηση για τα Δημοτικά Τέλη (26/11) πριν λίγο καιρό να ελέγχεται τη Δημοτική Αρχή ότι δε συμπεριέλαβε πουθενά λειτουργικές και άλλες δαπάνες του νέου αμαξοστάσιου και σήμερα να καταγγέλλεται από τα ίδια χείλη.
Και εδώ προκύπτει το απλό, αλλά αμείλικτο ερώτημα, στο οποίο κανείς δεν απαντά:
Τι ακριβώς μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο Μυλωνάκης – και ο κάθε Μυλωνάκης;
- Να αναζητήσει άλλα οικόπεδα;
- Πού; Υπάρχουν;
- Κι αν ναι, υπήρχε χρόνος για να τρέξουν οι μαραθώνιες διαδικασίες του νεοελληνικού κράτους;
- Και τι θα γινόταν με αυτά που είχαν ήδη αγοραστεί με απόφαση του Δήμου; Πώς θα αξιοποιούνταν;
Όσον αφορά τον σταθμό μεταφόρτωσης, ας μιλήσουμε πρακτικά.
Απλό παράδειγμα. Βράδυ Παρασκευής ξεφορτώνονται κάποιοι στη γειτονιά επί του οδοστρώματος έπιπλα τα οποία παράδειγμα εμπόδιζαν την είσοδο - έξοδο πολυκατοικίας, ενώ κατά υπολογίσιμο ποσοστό έπιαναν χώρο στάθμευσης ΑμΕΑ. Ενημέρωσα άμεσα και μεσάνυχτα Κυριακής προς Δευτέρας η Υπηρεσία τα απομάκρυνε. Ε, σήμερα το πρωί στο πεζοδρόμιο είχαν ξεφορτωθεί ογκώδες πλαστικό τραπέζι. Αυτή η εικόνα δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση.
Πού θα συγκεντρώνονται όλα αυτά τα ογκώδη απόβλητα που εγκαταλείπονται καθημερινά στα πεζοδρόμια; Θα τα παίρνουν οι εργαζόμενοι στα σπίτια τους; Ολόκληρες οικοσκευές βγαίνουν από τη μια στιγμή στην άλλη στον δρόμο, συχνά χωρίς καμία ενημέρωση της Υπηρεσίας Καθαριότητας.
Να αναλάβει ιδιώτης; Λύση που στο άκουσμά της κάποιοι φρίττουν, αλλά με όσα υποστηρίζουν εκεί ακριβώς οδηγούν, όπως όταν ζητούν για παράδειγμα να σταματήσουν οι εργασίες μέχρι να εκδοθεί άδεια. Δηλαδή για πόσο καιρό αφού η γνωμοδότηση του ΣτΕ εκκρεμεί πάνω από έναν χρόνο, καθώς η τροποποίηση του Προεδρικού Διατάγματος για τον Υμηττό αφορά και άλλες περιοχές; Να περιμένουμε ακόμη 12; 18; 24 μήνες;
Και μέχρι τότε πού θα πάνε τα απορριμματοφόρα; Πού θα εδρεύει η Υπηρεσία;
Όσο για τα περί τσιμεντοποίησης, αρκεί μια ματιά στην περιοχή της Τρικάλων: εκτός από την όποια περιορισμένη αλλά εμφανή ως τώρα δόμηση, γέφυρες, τούνελ, ανισόπεδοι κόμβοι της Αττικής Οδού κυριαρχούν επιβλητικά. Την ίδια στιγμή, όταν πέρυσι το καλοκαίρι συντελείτο πραγματικό περιβαλλοντικό έγκλημα στον Υμηττό με το Antinero 3, ελάχιστοι αντέδρασαν. Και ήδη συζητείται η επόμενη φάση, το Antinero 4.
Η ουσία είναι μία και δεν αλλάζει:
Η επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας ανήκει στη δημοτική αρχή Ζορμπά, με τη θετική στάση και ψήφο της τότε αντιπολίτευσης. Ως Δήμος λάβαμε μια απόφαση. Καλή; Κακή; Μισή καθώς έπρεπε να συνοδεύεται από εναλλακτικό σχέδιο; Τη λάβαμε. Ίσως να μην υπήρχε κι άλλη επιλογή. Το γεγονός ότι το Προεδρικό Διάταγμα για τον Υμηττό «κόλλησε» στο ΣτΕ, για λόγους που όλοι γνώριζαν ότι είναι πιθανό να προκύψουν, δε δικαιολογεί σημερινές μεταστροφές 180 μοιρών. Τα δεδομένα ήταν γνωστά.
Φυσικά, το χάος βολεύει. Αν σταματήσουν οι εργασίες, ίσως η Δημοτική Αρχή δεχτεί ένα ισχυρό πλήγμα, αλλά η καθημερινότητα των πολιτών θα καταστεί όμηρος μιας πολιτικής σκοπιμότητας;
Και όσο όσοι στήριξαν ή αποδέχθηκαν αυτή την επιλογή, εμφανίζονται σήμερα ως πολέμιοί της ή ζητούν πράγματα που δε γίνονται, χωρίς να παρουσιάζεται μια άμεσα εφαρμόσιμη εναλλακτική λύση, ο Δήμαρχος έχει υποχρέωση να φροντίσει την πόλη του.-
Άλλωστε, αν η κατάσταση οδηγηθεί στα άκρα, υπάρχει πολίτης –ή δικαστής ή εισαγγελέας– που θα ρωτήσει:
«Γιατί δεν αφήσατε την πόλη να πνιγεί στα σκουπίδια;»
Διότι αυτή είναι η πραγματική εναλλακτική.
Στη διοίκηση υπάρχει η λεγόμενη κατάσταση αναγκαιότητας: όταν η τήρηση της νομιμότητας κατά γράμμα οδηγεί σε μεγαλύτερη βλάβη για το δημόσιο συμφέρον.
Ο Δήμαρχος δεν μπορεί να αφήσει την πόλη να βουλιάξει στη βρωμιά ούτε να παίζει με την αντοχή και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων της Υπηρεσίας Καθαριότητας, αλλά και των κατοίκων που πληρώνουν δημοτικά τέλη και έχουν απαιτήσεις.
Οι εργασίες ξεκίνησαν στο «και πέντε», προφανώς με την ελπίδα μιας θετικής εξέλιξης που θα απέτρεπε τις σημερινές άβολες καταστάσεις.
Η Δημοτική Αρχή δεν πρέπει να εγκαλείται επειδή προσπαθεί να διαχειριστεί ένα πρόβλημα που κληρονόμησε – και στο οποίο, ως αντιπολίτευση, όπως όλοι, είχε συμφωνήσει. Αντίθετα, πρέπει να πιεστεί ώστε:
> τα δρομολόγια αποκομιδής τα Σαββατοκύριακα να αυξηθούν ακόμη περισσότερο (από ένα, έγιναν τρία, να γίνουν πέντε),
> να υπάρχει αποκομιδή και σε περιόδους αργιών,
> να επιταχυνθεί η απομάκρυνση των ογκωδών,
> και σε συνεργασία με τους κατοίκους να επιβάλλονται πρόστιμα σε όσους δε σέβονται κανέναν πετώντας όλο τους το σπίτι στο δρόμο χωρίς να ενημερώσουν την Υπηρεσία.
Εν κατακλείδι:
Η πόλη χρειάζεται καθαριότητα.
Η καθαριότητα χρειάζεται υποδομές.
Και οι υποδομές απαιτούν αποφάσεις – και συνέπεια, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες.
