Γιώργος Καράμπελας: Το χρέος μας στην Νέα Ζωή!

 
Filed under: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ |

nea zwi1

Η Νέα Ζωή είναι η γειτονιά που ζω από την ώρα που οι γονείς μου με πήραν από το μαιευτήριο της «Έλενας». Μια γειτονιά που δεν έχει πια αλάνες , ούτε χώρους να αναπτύξει κοινωνική ζωή, ούτε σύλλογο κατοίκων, ώστε να διεκδικεί οργανωμένα τα όνειρά της – αν και όσα έχει -, όπως γίνεται με όλες τις άλλες γειτονιές της πόλης. Ίσως και γι’ αυτό να μην της δίνουν σημασία οι «αρμόδιοι»….

Όταν άρχισαν οι συζητήσεις για το κολυμβητήριο το 1987, ήμουν ήδη πολιτικός μηχανικός με 16 χρόνια εμπειρία και είχα μία κόρη 6 ετών. Χάρηκα που θα της δινόταν η ευκαιρία να χαρεί την κολύμβηση στην γειτονιά της. Ακόμα περιμένει…

Το διαρκές έγκλημα συντελέστηκε και φαίνεται ότι τα τριάντα χρόνια που μεσολάβησαν δεν είναι αρκετά. Και δυστυχώς στις μέρες μας δεν υπάρχει ο «από μηχανής θεός» που θα μας φέρει την «κάθαρση»!

Είναι όμως πλέον καιρός να τελειώνουμε με όλα αυτά. Όχι όμως, όπως λένε κάποιοι, «κάντε κάτι, ότι και να είναι αυτό, αρκεί να σταματήσει αυτό το αίσχος».

Δεν πρέπει να ανεχθούμε την ολοκλήρωση του εγκλήματος στο όνομα της κοινωνικής κόπωσης!

Το χρέος στην Νέα Ζωή πρέπει να ξεπληρωθεί και μάλιστα με τόκο!

ΜΕΡΟΣ Α΄

Ο ΕΞΑΡΧΗΣ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ»

Τρεις μήνες σχεδόν πέρασαν από την ημέρα που ξαναδημοσίευσα (01/05/2017) την πρότασή μου -που είχε υιοθετηθεί και από την Ένωση Συλλόγων Γονέων από το 2004- για την αξιοποίηση των ημιτελών εγκαταστάσεων στο ΟΤ 111. Επαναλαμβάνω τις βασικές αρχές που διέπουν την λογική της πρότασης:

  1. Σεβασμός στο δημόσιο χρήμα (δηλαδή στο δικό μας χρήμα)

  2. Αναβάθμιση του οικιστικού περιβάλλοντος της περιοχής

  3. Στέγαση αναγκαίων δημοτικών υπηρεσιών

  4. Κάλυψη αθλητικών/θεραπευτικών αναγκών της πόλης

  5. Προστασία του περιβάλλοντος

Την πρότασή μου αυτή επιδοκίμασαν ή και εγκωμίασαν εκατοντάδες συμπολίτες μας και εξέφρασαν την θετική τους γνώμη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανάμεσά τους δε και σημαίνοντα πρόσωπα της σημερινής δημοτικής αρχής.

Λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα, ενώ δεν είναι αντίθετοι στην πρότασή μου, εξέφρασαν καλοπροαίρετα τους προβληματισμούς τους μήπως το κολυμβητήριο πρέπει να είναι κλειστό ή ανοικτό. Ανάμεσα σε αυτούς, και ο Α. Μανδηλάς (βλ. “Ο Σχολιαστής” 29/6/2017), ο οποίος όμως, αφού απορρίπτει -και σωστά– το κλειστό, παραθέτει τα κατά την γνώμη του μειονεκτήματα του ανοικτού και καταλήγει στο «κλειστό με δυνατότητα να ανοίγει (ανοιγοκλειόμενο)», προφανώς σε μία προσπάθεια να κρατήσει δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Δύσκολο…

Σε όλους αυτούς έχω να πω ότι οι σκέψεις τους είναι «κολλημένες» στην υλοποίηση μιας αμιγούς αθλητικής εγκατάστασης και μάλιστα με τους προ τριακονταετίας αρνητικούς όρους και προϋποθέσεις, που έκαναν δυσβάστακτη την εγκατάσταση αυτή για την Νέα Ζωή και δικαίωσαν τους περίοικους που ορθά αντέδρασαν.

Θα πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι, ακριβώς επειδή ουδέποτε έγινε διάλογος σε ένα ουσιαστικό επίπεδο, οι απόψεις πολώθηκαν γύρω από δύο ακραίες θέσεις.

Η μία να αποπερατωθεί το έργο με βάση τον αρχικό σχεδιασμό, αδιαφορώντας για τις αρνητικές επιπτώσεις στην περιοχή και η άλλη να το γκρεμίσουμε και να μπαζώσουμε το οικόπεδο, αδιαφορώντας για το δημόσιο χρήμα που έχει μέχρι σήμερα δαπανηθεί.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εδώ να θυμίσω ότι στις 27/04/2013 ο πρ. Δήμαρχος Β. Ζορμπάς είχε φέρει –δημοκρατικά ενεργών– την πρόταση της ολικής κατεδάφισης-μπαζώματος στην Επιτροπή Διαβούλευσης, στην οποία αντιτάχθηκα με αναλυτικά επιχειρήματα και ανέπτυξα την πρότασή μου για την ανάπλαση του ΟΤ 111. Οι περίπου 20 παρευρισκόμενοι φορείς της πόλης και οι άλλοι τόσοι συνδημότες υποστήριξαν με θέρμη την πρότασή μου, σε βαθμό που ο κ. Ζορμπάς- προς τιμή του- όχι μόνο απέσυρε την δική του, αλλά αναθεώρησε το προεκλογικό πρόγραμμα της παράταξής του και πρότεινε να γίνει στο ΟΤ 111 ένας χώρος «Θεματικού Πάρκου» που εκτιμούσε ότι «αποτελεί την βέλτιστη λύση»(!). Ανέλυε μάλιστα ότι: «οι χώροι και οι εγκαταστάσεις του Θεματικού Πάρκου θα αναπτυχθούν με την πιθανή αξιοποίηση των υπαρχόντων κατασκευών» και θα περιλαμβάνουν χώρους εκθέσεων, προβολών, παραστάσεων, υπαίθρια αμφιθέατρα, χώρους αθλητισμού, κλπ!!

Χαίρομαι που ο κ. Ζορμπάς υιοθέτησε προεκλογικά την πρότασή μου, αλλά ο ίδιος έθεσε εν αμφιβόλω την ειλικρίνεια των υποσχέσεών του, όταν μετεκλογικά αναζήτησε την λύση του προβλήματος στον … Δήμο Χολαργού

( και φυσικά «έφαγε πόρτα»)!

Είναι ανάγκη λοιπόν, έστω και μετά από τριάντα χρόνια, να συνειδητοποιήσουμε ότι επρόκειτο για έναν εξαρχής λανθασμένο σχεδιασμό.

Από την εποχή που μελέτησα τον φάκελο του έργου (2004) κατάλαβα ότι το «μαγικό κλειδί» που θα άνοιγε την πόρτα της λογικής και θα παραμέριζε τις ακραίες, άρα και εξωπραγματικές, θέσεις ήσαν τρεις λέξεις:

Πισίνα, 35άρα, ανοικτή!

Πισίνα, γιατί σέβεται το μέχρι τότε δαπανηθέν χρήμα και καλύπτει τον σκοπό του αρχικού

σχεδιασμού (τις αθλητικές /θεραπευτικές ανάγκες της πόλης)

35άρα, γιατί διαφυλάττει τον ήπιο χαρακτήρα της δημοτικής εγκατάστασης, αποθαρρύνοντας

υπερτοπικές επιρροές και το κυριότερο,

ανοικτή, γιατί :

δίνει την δυνατότητα δημιουργίας 1200μ2 πάρκου,

απελευθερώνει 1600μ2 δόμησης που αξιοποιούνται σαν χρήσιμοι χώροι,

προστατεύει το περιβάλλον από εκτρωματικές υπερκατασκευές και συγκεντρωμένους ρύπους ,

επιλύει τα εγγενή προβλήματα των πολεοδομικών παραβάσεων (υπέρβαση κάλυψης και όγκου, παραβίαση πλαγίων αποστάσεων) που εμπεριέχει η λύση του κλειστού και

κατεβάζει σε λογικά επίπεδα το κόστος, τόσο της κατασκευής, όσο και της λειτουργίας των εγκαταστάσεων .

Είναι προφανές λοιπόν ότι δεν αναφέρομαι σε μία εγκατάσταση αμιγώς αθλητική και μάλιστα όχι πρωτευόντως αθλητική.

Αναφέρομαι σε αξιοποίηση των υπαρχουσών εγκαταστάσεων προς όφελος της Νέας Ζωής (άρα και της πόλης γενικότερα), με κύριο στόχο την αναβάθμιση της περιοχής οικιστικά, κοινωνικά και οικονομικά. Το αθλητικό κομμάτι είναι βασικό αλλά όχι το πρώτο, και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό.

Οι λόγοι είναι οι εξής:

Οι αθλητικοί χώροι, όταν γίνονται μέσα σε πυκνοδομημένο αστικό περιβάλλον (πράγμα που δεν είναι καταρχήν κακό), πρέπει:

να σέβονται τον χαρακτήρα της περιοχής

να εντάσσονται ομαλά σε αυτήν με αυξημένα αισθητικά κριτήρια

να αποφεύγονται δυσμενείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις στο μικροκλίμα της περιοχής και

να τηρούνται όλοι οι όροι δόμησης που διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία του αθλητικού χώρου.

Ποιους από τους παραπάνω όρους πιστεύετε ότι κάλυπτε η αρχική μελέτη του 1987 για κλειστό κολυμβητήριο;

ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑΝ!

Το ότι δεν καλύπτονται οι παραπάνω όροι το επιβεβαιώνει και ο Α. Μανδηλάς σε σχετικό δημοσίευμά του από το 2002 (το έχω στο αρχείο μου). Αναφέρει σχετικά:

η αρνητική γνωμάτευση της Γ.Γ.Α. για την καταλληλότητα του ΟΤ 111 για κλειστό κολυμβητήριο

η παραβίαση ουσιαστικών όρων δόμησης όπως η υπέρβαση του επιτρεπόμενου ποσοστού κάλυψης και η παραβίαση της πρασιάς των 6μ

το πρόβλημα της έλλειψης θέσεων στάθμευσης (αυτές που η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου όρισε στην… κεντρική Πλατεία!)

η έλλειψη πάρκου στην περιοχή

ο ορατός κίνδυνος το κολυμβητήριο να μην χρησιμοποιείται από τους κατοίκους της περιοχής

ή και της πόλης (αφού, με προδιαγραφές Ολυμπιακών Αγώνων και χρηματοδότηση από την Γ.Γ.Α. θα είχε υπερτοπική σημασία και χρήση).

Με βάση τα ανωτέρω ο αρθρογράφος παραθέτει απόψεις, ότι η ολοκλήρωση των εργασιών του κλειστού «θα είχε επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής των περιοίκων», οι οποίες «θα υποθήκευαν το μέλλον της περιοχής για πολλές γενιές»!

Στο πρόσφατο δημοσίευμά του μάλιστα, προσθέτει άλλο ένα επιχείρημα, το ότι «το κλειστό δεν αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα του κλίματος της Μεσογείου σε τέτοιο βαθμό που δεν μπαίνει καν σε συζήτηση»!

Τα μεγάλα όμως μειονεκτήματα μιας κλειστής κατασκευής, έστω και ανοιγοκλειόμενης –τα οποία ουδείς αναφέρει αφού δεν σκέφτονται τίποτε άλλο, παρά μόνο μια αθλητική εγκατάσταση, είναι ότι:

αποκλείει την συνύπαρξη στον ίδιο χώρο πάρκου αξιόλογης επιφάνειας

αλλάζει αρνητικά το μικροκλίμα της περιοχής (βλ. σχετικό δημοσίευμά μου της 12/06/17 ) και

βάσει της πολεοδομικής νομοθεσίας το στέγαστρο του κλειστού δεσμεύει δόμηση του οικοπέδου από όποιο υλικό και αν είναι φτιαγμένο (μπετόν, μέταλλο, ξύλο, τζάμι, τέντα έως και… άχυρα)

Στην περίπτωσή μας, το κλειστό ή ανοιγοκλειόμενο κολυμβητήριο θα δεσμεύσει περίπου 1600μ2 χώρων ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΝ για την κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική αλλά και αισθητική αναβάθμιση της πόλης.

Τι θα μπορούσαν να είναι αυτοί οι χρήσιμοι χώροι;

  • Η αίθουσα εκμάθησης (375μ2) θα μπορούσε να γίνει αίθουσα συναυλιών, διαλέξεων και θεατρικών παραστάσεων

  • Θα μπορούσε να προβλεφθεί ένα Κ.Ε.Π., που η περιοχή το έχει ανάγκη

  • Θα μπορούσαν να στεγαστούν τα δημοτικά ιατρεία του Τσακού, το δημοτικό ωδείο και η αίθουσα ρυθμικής της Οδ. Ανδρούτσου, για τα οποία πληρώνουμε σήμερα ενοίκιο.

(μόνο με τα ετήσια μισθώματα αυτών των τριών χώρων υπερκαλύπτουμε το ετήσιο κόστος της θέρμανσης του νερού της πισίνας)

  • Θα μπορούσε να στεγαστεί το αρχείο της πολεοδομίας, που σήμερα στεγάζεται στην Μάνδρα Αττικής

  • Θα μπορούσε…

  • Θα μπορούσε…

Όλα αυτά που μπορούμε και αξίζουμε να τα έχουμε θα τα χάσουμε, επειδή κάποιοι θεωρούν ότι ένα στέγαστρο κλειστό ή ανοιγοκλειόμενο έχει μεγαλύτερη βαρύτητα για την ζωή της περιοχής και της πόλης γενικότερα.

Επηρεασμένοι από την όντως υπάρχουσα ανάγκη για ένα κολυμβητήριο στην Αγ. Παρασκευή δεν συνειδητοποιούν ότι η επιμονή τους να είναι κλειστό ή ανοιγοκλειόμενο τους οδηγεί στην επανάληψη του αρχικού λανθασμένου σχεδιασμού της προ τριακονταετίας εποχής και στην συνέχιση του περιβαλλοντικού και οικιστικού εγκλήματος.

Όμως την πενταετία 1985-1990 οι ιθύνοντες εκείνης της εποχής είχαν τουλάχιστον την δικαιολογία ότι εγκαθιστώντας ένα κολυμβητήριο ολυμπιακών προδιαγραφών στην πόλη μας, έστρωναν το χαλί των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996. Ουδένα ενόχλησε ότι το ΟΤ 111 είχε κριθεί ακατάλληλο για την χρήση αυτή από την Γ.Γ.Α., αφού τελικά και η ίδια η Γ.Γ.Α., ακυρώνοντας τον εαυτό της(!), χρηματοδότησε το έργο.

Πρόκειται για ένα κλασσικό παράδειγμα περί του πώς οι «αρμόδιοι» δεν αξιολογούν την πραγματική ωφέλεια ενός έργου, προκειμένου να κόψουν την κορδέλα των εγκαινίων του…

Η ίδια πολιτική ακολουθήθηκε επί δημαρχίας Γιαννακόπουλου όταν, το 2002, οι πολεοδομικές παραβάσεις καθαγιάστηκαν με… νομοθετική ρύθμιση και επιδιώχτηκε να ενταχθεί στα ολυμπιακά έργα του 2004, με βάση τον ίδιο λανθασμένο σχεδιασμό, αλλά και επί δημαρχίας Α. Σιδέρη, μιας και η ΓΓΑ εξακολουθούσε να διαθέτει 3,000,000€ για την αποπεράτωσή του, μόνο αν ήταν κλειστό και ολυμπιακών προδιαγραφών. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά -μηδέν δια του μηδενός ίσον εγκατάλειψη στο άπειρον-, αλλά οι «αρμόδιοι»… πέρα βρέχει!

Διότι την ίδια πολιτική του «να προκάνουμε τα εγκαίνια του ότι νάναι» ακολουθεί και η σημερινή δημοτική αρχή και, δυστυχώς, όχι μόνο στο ΟΤ 111, αλλά και στο Δημαρχείο και στο Αθλητικό κέντρο στα Πευκάκια – αλλά περί αυτών προσεχώς. Το απίστευτα κυνικό επιχείρημα, που συνοδεύεται με ένα φιλικό χτύπημα στην ωμοπλάτη και τον νεοελληνικό ύμνο «πως κάνεις έτσι ρ’ αδερφέ», είναι ότι για να υλοποιηθεί η αναβάθμιση της Νέας Ζωής πρέπει να γίνει αλλαγή χρήσης του ΟΤ 111 από κλειστό κολυμβητήριο σε χώρο πολλαπλών χρήσεων, πράγμα που «δεν προκάνουμε να το κάνουμε μέσα στην διάρκεια της θητείας μας»…

Μα προφανώς, με αυτούς που επιλέξατε ως άμεσους συνεργάτες και σε αυτούς που στηρίζεστε, προφανώς δεν προκάνετε!

Αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα της πόλης, αλλά της παράταξης σας, τα συμφέροντα των οποίων είναι αλαζονικό να πιστεύετε ότι ταυτίζονται!

Αν όμως στηριχτείτε σε αυτούς που είναι ικανοί να φέρουν σε πέρας αυτό το έργο -που δεν είναι δα και η αλλαγή χρήσης του Παρθενώνα- είναι εφικτό, εφικτότατο να το φέρετε σε πέρας μέσα στην θητεία σας.

Αλλά και αν δεν προκάνετε που το πρόβλημα;

Και μόνο το γεγονός ότι θα μπει μπρος η πορεία για την οικιστική αναβάθμιση της συγκεκριμένης περιοχής, αλλά και όλης της πόλης, είναι αρκετό για να αποσπάσετε επαίνους. Δεν είναι δυνατόν η κορδέλα των εγκαινίων του «έργο νάναι κι’ ότι νάναι» να προτάσσεται από την αναδημιουργία της περιοχής και μάλιστα να αποβαίνει σε βάρος της! Δεν επιτρέπεται η πόλη να συνεχίσει να πληρώνει την αβελτηρία αιρετών τε και υπηρεσιών, όταν αφήσατε να κυλήσει ο χρόνος, από τον Σεπτέμβρη του 2014 μέχρι σήμερα, τραγικά ανεκμετάλλευτος…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η οικιστική ανάπλαση του ΟΤ 111 είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να αναδημιουργήσουμε στην γειτονιά μας έναν χώρο συνάντησης, έναν «τρίτο τόπο» κατά τον Αμερικανό κοινωνιολόγο Ray Oldenburg, ένα στέκι της γειτονιάς που, με το πάρκο, το αναψυκτήριο, την ανοιχτή πισίνα, τους χρήσιμους χώρους ψυχαγωγίας και εκπαίδευσης των παιδιών των δημοτικών σχολείων και όχι μόνο, θα ξαναφέρει τους ανθρώπους τον έναν κοντά στον άλλο. Μια διαφορετική φιλοσοφία κοινωνικών συναναστροφών από αυτήν των εμπορικών κέντρων και των πλατειών με τα μπαρ και την θορυβώδη μουσική που αποθαρρύνει την συζήτηση και την αντικαθιστά με χαβαλέ.

Ας αναστρέψουμε την μοίρα της πόλης μας, μιας πόλης που καταστρέφεται όχι μόνο από την αγορά, το έγκλημα ή τα ναρκωτικά (βλ. πλατεία Αϊ-Γιάννη), αλλά και από την «φωτισμένη» κοινωνική μηχανική των «αρμοδίων» που θέλουν αλαζονικά να επιβάλλουν μία πολεοδομία που ξεθεμελιώνει την δημόσια συναναστροφή και εμπιστοσύνη και κλείνει ακόμα πιο πολύ τους πολίτες στα σπίτια τους.

Της το χρωστάμε!

Αγία Παρασκευή 24/07/2017

Γιώργος Καράμπελας, πολιτικός μηχανικός, κάτοικος Νέας Ζωής

ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ Β’ ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΙ:

Α. ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΟΙΚΤΟΥ

Β. Η ΖΟΦΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΛΕΙΣΤΟΥ Ή ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΟΜΕΝΟΥ

Γ. ΜΕΛΕΤΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ή ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ;

Δ. Η «ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ» ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ

———————————————————————————————————-

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΖΩΗ – ΜΕΡΟΣ Β’

Α. ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΟΙΚΤΟΥ

Κυκλοφορούν κυρίως τρείς μύθοι για το ανοικτό:

Οι φωνές των παιδιών θα ενοχλούν τους περίοικους

Οι ευπαθείς ομάδες πληθυσμού θα αποφεύγουν να χρησιμοποιούν την πισίνα τους χειμερινούς μήνες

Η ανοικτή πισίνα έχει αυξημένο κόστος θέρμανσης σε σχέση με το κλειστό

  1. Οι φωνές των παιδιών θα ενοχλούν τους περίοικους

Τα τεχνικά δεδομένα στην περίπτωσή μας αποκλείουν σοβαρή ενόχληση από αερόφερτο ήχο.

Η στάθμη της πισίνας, στην οποία κινούνται και «φωνάζουν» οι κολυμβητές, βρίσκεται 7μ. χαμηλότερα από την στάθμη της οδού Μ. Αλεξάνδρου, έτσι ώστε το τοιχίο που βρίσκεται παράλληλα με τον δρόμο αυτόν να λειτουργεί ως φυσικός ηχοφράκτης, επί του οποίου μπορεί να προβλεφθεί πρόσθετη ηχοαπορροφητική επένδυση. Ηχοπέτασμα επίσης αποτελεί και ο παράλληλος με την οδό Μακεδονίας τοίχος, όπως και οι κερκίδες προς την Ηπείρου. Η μόνη ανοιχτή πλευρά βρίσκεται προς βορρά, αλλά σε αυτήν οι κοντινότερες πολυκατοικίες βρίσκονται σε απόσταση τουλάχιστον 70μ., και επιπλέον μεσολαβεί και το προτεινόμενο πάρκο, το οποίο λειτουργεί βεβαίως ηχοαπορροφητικά.

Υπάρχουν λοιπόν τεχνικές λύσεις για να περιορίσουν τις φωνές μέσα στον χώρο της πισίνας.

Ένας σοβαρός μελετητής τις γνωρίζει.

Είναι όμως απορίας άξιο το γεγονός ότι οι ίδιοι που θεωρούν τις φωνές των παιδιών ως ηχητική ρύπανση

-ο κ. Μανδηλάς μάλιστα, αν και δάσκαλος, τις χαρακτηρίζει απαξιωτικά ως «οχλαγωγία»- συνιστούν ως θεραπεία το … ανοιγοκλειόμενο. Οποία υποκρισία! Κρατάμε κλειστή την πισίνα τους κρύους μήνες, όταν

κανείς δεν κάθεται με ανοικτά παράθυρα ή πόρτες στο σπίτι του και, έτσι και αλλιώς, οι φωνές των παιδιών δεν μπορούν να φτάσουν στα αυτιά του! Τους ζεστούς μήνες, που οι περίοικοι μπορούν να ανοίξουν τις μπαλκονόπορτες και να κάτσουν να πιουν καφέ στους εξώστες τους, η οροφή του κλειστού θα ανοίγει και οι φωνές των παιδιών θα φθάνουν στα αυτιά τους τόσο ακριβώς, όσο και με το ανοικτό. Ποια λοιπόν η διαφορά στο ζήτημα της δήθεν οχλαγωγίας του ανοικτού με το ανοιγοκλειόμενο;

Το μόνο που μένει είναι ότι αναδεικνύονται ιδεολογικές συνεπαγωγές που παραπέμπουν σε φαινόμενα κοινωνικής ψυχοπαθολογίας, όπως π.χ. ότι προτιμάμε να δαπανήσουμε τεράστια ποσά για ακριβές εγκαταστάσεις και να μολύνουμε το άμεσο περιβάλλον με χημικές ουσίες, προκειμένου να προφυλαχτούμε από την «μόλυνση» των παιδικών φωνών…

2. «Οι ευπαθείς» ομάδες πληθυσμού θα αποφεύγουν να χρησιμοποιούν την πισίνα τους χειμερινούς μήνες

Μάρτυρας που διαψεύδει κατηγορηματικά αυτόν τον ισχυρισμό είναι η φωτογραφία που δημοσίευσα του ανοιχτού κολυμβητηρίου της Πετρούπολης, κατάμεστου από παιδιά και η οποία λήφθηκε στις 21 Γενάρη 2014 το βράδυ… Μία εικόνα, χίλιες λέξεις!

Boudapest

Αλλά δέστε και στην φωτογραφία επάνω, τρία ανοιχτά κολυμβητήρια, στην Βουδαπέστη, στις όχθες του Δούναβη!

Τους ανόητους τους Ούγγρους που δεν τα κάνουν κλειστά!

  1. Η ανοικτή πισίνα έχει αυξημένο κόστος θέρμανσης σε σχέση με το κλειστό

Ένας μύθος που φαίνεται ότι «πουλάει»…

Η ίδια η μελέτη βιωσιμότητας (στο εξής ΜΒ) που δημοσίευσε ο Δήμος μας στις 17/02/17 εκτιμάει ότι

( σελ. 21, πίνακας “3.2 ΕΞΟΔΑ” ) το μέσο ετήσιο ενεργειακό κόστος του κλειστού κολυμβητήριου μαζί με τις κτιριακές εγκαταστάσεις ανέρχεται στα 135,000€! (90,000€ πετρέλαιο και 45,000€ ρεύμα).

Το ενεργειακό κόστος των κτηριακών εγκαταστάσεων, οι οποίοι ανέρχονται σε 470μ2(σελ. 10, 11 της ΜΒ), δηλαδή ανάλογοι μιας μικρής τετραώροφης πολυκατοικίας, είναι μέγεθος για το οποίο όλοι μας έχουμε εμπειρία. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα από 15,000€, έστω όμως ότι στην περίπτωσή μας μπορεί να φτάσει και στα 25,000€. Ποιο είναι όμως το αντίστοιχο κόστος του ανοικτού;

Σε αυτό το ερώτημα μας δίνει ξεκάθαρη απάντηση ο αδελφός Δήμος Γεροσκήπου, ο οποίος διαθέτει ανοικτό κολυμβητήριο με 50άρα πισίνα(βλ. σχετική ιστοσελίδα).

Το ετήσιο κόστος θέρμανσης της δεξαμενής με κατά 50% περισσότερο όγκο νερού (αφού σε εμάς προβλέπεται 35άρα) και για 55% μεγαλύτερο χρόνο λειτουργίας (6.500 ώρες αντί των 4.189 ωρών του δικού μας -βλ. πίν. 3.5 της ΜΒ), με πετρέλαιο, ανέρχεται σε 15,300£ ή 26,000€!

Αν λοιπόν χρειαζόμαστε 26,000€ για την θέρμανση του νερού της δεξαμενής και άλλα 25,000€ για τις κτιριακές ανάγκες, φτάνουμε στα 51,000€.

Άρα το μέσο ετήσιο ενεργειακό κόστος της ανοικτής πισίνας με τις κτηριακές εγκαταστάσεις ανέρχεται σε 51.000€ , δηλαδή το 37% της κλειστής!!

Μεγαλοπρεπής μύθος λοιπόν το «αυξημένο» κόστος θέρμανσης του ανοικτού έναντι του κλειστού !

Η υπέρβαση αυτή του ενεργειακού κόστους κατά 84,000€ (135,000€ – 51,000€) καταναλώνεται:

  1. στην θέρμανση του τεράστιου όγκου αέρα μεταξύ νερού και στεγάστρου(17,000μ3 ).

  2. Στις εγκαταστάσεις εξαερισμού και αφύγρανσης του τεράστιου κλειστού χώρου

  3. Στην εγκατάσταση φωτισμού στην έκταση 1600τ.μ. του κλειστού!

  4. αν η οροφή γίνει ανοιγοκλειόμενη στις παραπάνω καταναλώσεις ενέργειας θα προστεθεί και μία ακόμα, , διότι απαιτούνται μηχανισμοί κύλισης και ολίσθησης, δηλαδή κινητήρες (μοτέρ) με σημαντική κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας.

Φυσικά ο μελετητής της ΜΒ γνωρίζει πολύ καλά τα παραπάνω και προειδοποιεί: «Επισημαίνεται ότι η λειτουργία ενός κλειστού κολυμβητηρίου απαιτεί μεγάλη κατανάλωση ενέργειας» (σελ. 34, ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ) – αλλά διαβάζει κανείς;

Β. Η ΖΟΦΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΛΕΙΣΤΟΥ Ή ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΟΜΕΝΟΥ

  1. Το ανθυγιεινό περιβάλλον για τους λουόμενους

Όλοι οι αθλούμενοι σε κλειστά κολυμβητήρια γνωρίζουν ότι το κλειστό (και θα είναι κλειστό για κάποιους μήνες ) έχει έντονα ανθυγιεινό περιβάλλον.

Το ανθυγιεινό περιβάλλον οφείλεται:

  • στο γεγονός ότι οι υδρατμοί οι οποίοι παράγονται συνεχώς, λόγω της αναπόφευκτης διαφοράς θερμοκρασίας του νερού και του υπερκείμενου αέρα, εγκλωβίζονται εντός του κλειστού και υγροποιούνται στην κάτω επιφάνεια του στεγάστρου

  • στην περιοχή αυτή εγκλωβίζονται και οι χλωραμίνες, βακτηριοκτόνες ενώσεις που παράγονται κατά την χλωρίωση του νερού και οι οποίες περιέχονται στους υδρατμούς (η χρησιμοποίηση πλακών κράματος χαλκού και αργύρου στο μηχανοστάσιο για την ηλεκτρόλυση του νερού, μειώνει την ποσότητα των χλωραμινών, αλλά δεν την εξαφανίζει).

Στις χλωραμίνες οφείλεται η δυσοσμία του αέρα, που στις κλειστές πισίνες εγκλωβίζεται στον χώρο των κολυμβητών.

  1. Οι ανθυγιεινές επιπτώσεις στους περίοικους

Για να είναι ο όγκος του αέρα μέσα στο κολυμβητήριο βιώσιμος για τους λουόμενους, απαιτούνται μεγάλες εγκαταστάσεις εξαερισμού και αφύγρανσης. Η απαγωγή των υδρατμών όμως στο περιβάλλον γίνεται με αεραγωγούς απαγωγής σε συγκεκριμένα σημεία, στα οποία ο ρύπος είναι αυξημένος. Επειδή η στάθμη της οροφής του κλειστού είναι λίγο υψηλότερα από την στάθμη της οδού Μ. Αλεξάνδρου η εκτόξευση των υδρατμών θα γίνεται κυριολεκτικά στα «μούτρα» των περιοίκων. Και επειδή η λειτουργία του εξαερισμού είναι συνεχής κατά τις ώρες λειτουργίας του κλειστού, έτσι και η ρύπανση του περιβάλλοντος θα είναι και αυτή συνεχής.

Στην περίπτωση όμως του ανοικτού δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις εξαερισμού, ούτε συγκεντρωμένες εκτοξεύσεις υδρατμών, παρά μόνο η φυσική εξάτμιση του νερού, όπως ακριβώς γίνεται στις ιδιωτικές πισίνες που ουδείς ενοχλείται.

  1. Η αισθητική ρύπανση

Την αντιαισθητική θέα του τεράστιου όγκου του κλειστού την έχω επισημάνει και στο δημοσίευμά μου της 01/05/17, όπου έγραφα χαρακτηριστικά:

«Θεωρώ δε το κριτήριο της αισθητικής του οικιστικού περιβάλλοντος ως το πρώτιστο, είναι δε ιεροσυλία και χυδαιότητα να προβάλλονται κριτήρια οικονομίστικα του στυλ «θα καίμε περισσότερη ενέργεια όταν είναι ανοικτό» – πράγμα που και αυτό το αμφισβητώ».

Το πρόβλημα του μεγάλου όγκου του κλειστού το γνωρίζει και ο μελετητής της ΜΒ(σελ. 5):

«Η κάλυψη (του κλειστού σ.σ.) αποτελεί οπτικά κάτοψη για τις γειτνιάζουσες ιδιοκτησίες. Θα καταβληθεί προσπάθεια ώστε το τελικό ύψος της στέγασης να έχει κατά το δυνατό το χαμηλότερο δυνατό ύψος, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της σωστής ένταξης του κτιρίου στο περιβάλλον (ο όγκος να μην ενοχλεί τις περιμετρικά ευρισκόμενες ιδιοκτησίες)».

Αλλά και ο κ. Μανδηλάς φοβάται ότι ο όγκος του ανοιγοκλειόμενου (θυμίζω ανάλογος του όγκου τεσσάρων πολυκατοικιών) θα είναι ένα αρχιτεκτονικό έκτρωμα -τον διαβεβαιώνω ότι έχει δίκιο να φοβάται- και βάζει σαν «απαραίτητη προϋπόθεση» να είναι «από αρχιτεκτονική άποψη κόσμημα»!

Ε, τότε, να φωνάξουμε τον Καλατράβα για να σιγουρευτούμε ότι στην Νέα Ζωή θα έχουμε ένα… «κόσμημα»! Ίσως αυτόν τον αρχιτέκτονα να έχει στο μυαλό της η κ. Πετσατώδη όταν ανεβάζει το κόστος της αμοιβής της μελέτης του ανοιγοκλειόμενου στο… 1,200,000€!

Παρόλο όμως τον φόβο του, ο αρθρογράφος, προκειμένου να υποστηρίξει την πρόταση για κλειστό-ανογοκλειόμενο υποτιμάει την νοημοσύνη μας, όταν ισχυρίζεται ότι «Η απόλαυση της ευχάριστης θέας μπαίνει σαν θέμα εκεί όπου υπάρχει και αρκετό πράσινο στον περιβάλλοντα χώρο, που νομίζω ότι δεν είναι ακριβώς η περίπτωσή μας»!

Πρόκειται για κυνική ομολογία, ότι η πρόταση του Δήμου για κλειστό δεν αφήνει περιθώρια ούτε για ευχάριστη θέα, ούτε για πράσινο!

Αλλά θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι η απόλαυση της ευχάριστης θέας «μπαίνει σαν θέμα», παντού και πάντοτε στην καθημερινή μας ζωή.

Μπαίνει στον μικρό κήπο της αυλής, μπαίνει στο δέντρο του πεζοδρομίου, μπαίνει στο ανθοδοχείο στο καθιστικό μας, μπαίνει στις γλάστρες στο μπαλκόνι μας και εσείς λέτε ότι «δεν μπαίνει σαν θέμα» για μια μεγάλη οικιστική παρέμβαση στην καρδιά της Νέας Ζωής;

Όταν επί 30 χρόνια αντικρίζουμε την μιζέρια, την εγκατάλειψη, την βρωμιά, έχουμε ανάγκη, εμείς οι κάτοικοι της Νέας Ζωής, αλλά και η πόλη ολόκληρη, να ξεπλύνουμε τα μάτια μας από το οικτρό αυτό θέαμα. Και θα ξεπλυθούν μόνο ανοίγοντας τους χώρους και όχι προσθέτοντας νέους ακατέργαστους, εκτρωματικούς όγκους (έστω και με τον Καλατράβα).

Γι’ αυτό και στην πρότασή μου η ευχάριστη θέα μπαίνει σαν κύριο θέμα και προσφέρει σαν κάτοψη, όχι ογκώδη στέγαστρα, αλλά δύο στρέμματα νερού και πάρκου!

Να γιατί αυτό είναι ένα χρέος που πρέπει κάποτε να εξοφληθεί!

Γ. ΜΕΛΕΤΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ή ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ;

  1. Οι τραγικά μεγάλες δαπάνες θέρμανσης, λειτουργίας και συντήρησης

Στο κεφάλαιο «ΜΥΘΟΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΟΙΚΤΟΥ» έδειξα ότι το ετήσιο ενεργειακό κόστος του ανοικτού είναι το 37% από το αντίστοιχο του κλειστού. Αλλά και οι δαπάνες συντήρησης είναι τραγικά μεγαλύτερες στην περίπτωση του κλειστού. Διότι πέραν από την συντήρηση του μηχανοστασίου που αφορά το νερό (φίλτρα, αντλίες, σύστημα απολύμανσης κλπ), η οποία είναι κοινή και στις δύο περιπτώσεις, στην περίπτωση του κλειστού προστίθενται:

  • η συντήρηση των εγκαταστάσεων εξαερισμού και αφύγρανσης

  • η συντήρηση της εκτεταμένης ηλεκτρολογικής εγκατάστασης

  • η συντήρηση των συστημάτων κύλισης και ολίσθησης των ανοιγοκλειόμενων τμημάτων της οροφής

  • η συντήρηση της επικάλυψης του στέγαστρου (αντιηλιακή προστασία και στεγάνωση)

  • η συντήρηση του μεταλλικού σκελετού του στεγάστρου , που σημαίνει επαναβαφή κάθε 3-5 χρόνια σε ύψος 9μ. με σκαλωσιές και… δεν συμμαζεύεται!

Στον ίδιο πίνακα «3.2 ΕΞΟΔΑ» της ΜΒ, η συντήρηση του νερού εκτιμάται σε 20,000€ ετησίως και άλλα τόσα η συντήρηση του Η/Μ εξοπλισμού, ενώ ο μελετητής δεν συμπεριέλαβε το κόστος συντήρησης του στεγάστρου (ουδέν αναφέρεται στην μελέτη). Στο δε κόστος συντήρησης του Η/Μ εξοπλισμού του ανοικτού προφανώς ουδέν των ανωτέρω υφίσταται.

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΚΟΣΤΟΥΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ

Κλειστού

Ανοικτού

Ετήσιο κόστος ενέργειας

135,000€

51,000€

Ετήσιο κόστος συντήρησης νερού

20,000€

20,000€

Ετήσιο κόστος συντήρησης μηχανολογικού εξοπλισμού

20,000€

_

Ετήσια συντήρηση στεγάστρου

30,000€

_

Σύνολο

205,000€

71,000€

Ήδη λοιπόν με το κλειστό θα δαπανούμε 134,000€ το έτος παραπάνω απ’ ότι με το ανοικτό!

Όπως σημείωσα και παραπάνω, ο μελετητής της ΜΒ γνωρίζει ότι η λειτουργία ενός κλειστού κολυμβητηρίου απαιτεί μεγάλη κατανάλωση ενέργειας και για την αντιμετώπισή της προτείνει να εγκατασταθούν «όλα τα ικανά συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας όπως, φωτοβολταϊκά συστήματα, ηλιακοί συλλέκτες» κλπ.. Στο κόστος λοιπόν της συντήρησης πρέπει να προστεθεί και το κόστος αυτών των συστημάτων. Που θα φτάσει λοιπόν αυτό το κόστος;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα φωτοβολταϊκά και οι συλλέκτες προφανώς θα τοποθετηθούν επί της οροφής. Να λοιπόν τι άλλο, αισθητικώς «ωραίο» θα ορώνται οι περίοικοι. Και να μην ξεχάσω την περιβαλλοντική επίπτωση από την αντανάκλαση των ηλιακών ακτίνων στα σπίτια τους…

  1. Οι υψηλές συνδρομές των χρηστών και οι προοπτικές μιας αθλητικής φάμπρικας

Η ΜΒ (σελ. 32) προτείνει μηνιαία συνδρομή για τους χρήστες τα 40€ για τον κάτοικο και τα 50€ για τον μη.

Αυτά για να αντιμετωπιστεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού που αρχικά εκτιμάται στα 60,000€ έως 80,000€ ετησίως. Αλλά ισχυρίζεται (σελ. 34) «εφ’ όσον επιτευχθεί και διατηρηθεί υψηλό επίπεδο παρεχομένων υπηρεσιών παράλληλα με χαμηλές δαπάνες λειτουργίας, είναι σύντομα εφικτή ακόμη και η πλεονασματική λειτουργία»!!!

Βεβαίως κ. μελετητά! Αν η γιαγιά μας είχε ρόδες θα ήταν Μερσεντές, λένε στο χωριό μου!

Με ποιους εργαζόμενους, τους οκταμηνίτες; Με ποιά τεχνική υπηρεσία, αυτή που δεν μπορεί να αλλάξει τις καμμένες λάμπες στο γήπεδο Κοντοπεύκου; Αυτή που, μετά από πέντε χρόνια συνεχών αιτημάτων, κατάφερε μόλις εφέτος (κι’ αυτό το οφείλουμε στις προσπάθειες του αντιπροέδρου του ΠΑΟΔΑΠ κ. Α. Σερκεδάκη) να αρχίσει τις εργασίες επισκευής του κατεστραμμένου παρκέ του γηπέδου; Αυτήν που αδυνατεί να υλοποιήσει ένα WC ΑΜΕΑ επίσης στο ίδιο γήπεδο, με έτοιμη την μελέτη που τους έχει δοθεί εδώ και χρόνια;

Όταν όμως αρχίσουν τα δύσκολα, που είναι η εποχή της λειτουργίας της εγκατάστασης και ο λογαριασμός δεν θα βγαίνει, τότε, όπως επισημαίνει και η ΜΒ (σελ. 32) «συνήθως γίνεται εκ των υστέρων προσπάθεια

να επιβληθούν υψηλότερες εισφορές χρήσης». Ο βασικός λοιπόν κίνδυνος είναι οι χρήστες να αντιδράσουν κατευθυνόμενοι σε άλλες εγκαταστάσεις και τότε το κολυμβητήριο ή θα κλείσει (μια και δεν θα μπορεί ο Δήμος να το συντηρήσει) ή θα στραφεί σε αναζήτηση πελατείας εκτός αθλουμένων κατοίκων, όπως εκδηλώσεις, ενοικιάσεις, διαφημίσεις, αγώνες επιχορηγούμενους από ιδιωτικές εταιρείες κλπ.

Άρα ο δημότης-κάτοικος στην εξέδρα! Αυτό θέλουμε;

  1. Το απαγορευτικό κόστος της κατασκευής του κλειστού

Κατ’ αρχήν η βιωσιμότητα της εγκατάστασης δεν είναι άσχετη με το κόστος κατασκευής της. Υπάρχει το κόστος «απόσβεση παγίων», που σε μια ιδιωτική επιχείρηση είναι εκ των ουκ άνευ, ενώ όταν πρόκειται για δημόσιο χρήμα το ξεχνάμε, λες και κάποιος «άλλος» και όχι εμείς οι δημότες, βάζει το αρχικό κεφάλαιο. Η δε ΜΒ το ξεπερνάει με μία φράση «απορία ψάλτου βήξ» του στυλ «η κοινωνική ανταποδοτικότητα μιας κολυμβητικής εγκατάστασης είναι το επταπλάσιο της δαπάνης» (σελ. 3), την οποία πασπαλίζουμε και με ολίγη Ευρωπαϊκή Ένωση για να γίνει πιο πιστευτή. Πόσα χρήματα λοιπόν θα δαπανήσουμε για την κατασκευή μιας εγκατάστασης για την οποία υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να κλείσει ή να αποκλείσει τους δημότες-κατοίκους από την χρήση της; Είναι παράλογο το ερώτημα;

Και όμως ο Δήμος, ο μόνος αρμόδιος να απαντήσει, τηρεί σιγή ιχθύος!

Το μόνο στοιχείο που διαθέτουμε είναι η δημόσια αναφορά της κ. Πετσατώδη ότι το ύψος αμοιβής της μελέτης θα ανέλθει στο 1,200,000€. Αυτό προφανώς υπολογίστηκε σαν ποσοστό σε κάποιο προϋπολογισμό, ως ο νόμος προβλέπει, τον οποίο εγώ υπολογίζω στο ύψος των 17,000,000€!

Αν αυτό αληθεύει , τότε η μυστικοπάθεια του Δήμου εξηγείται. Ντρέπονται!

Διότι μόνο για ντροπή μπορεί να πρόκειται, όταν επί Δημάρχου κ. Σιδέρη μελετήθηκε η ολοκλήρωση του κλειστού με 50άρα πισίνα με προϋπολογισμό 4,500,000€ και δημοπρατήθηκε επί Δημάρχου κ. Γιαννακόπουλου (2007) με κόστος 6,500,000€ και σήμερα, επί σοβαρής οικονομικής κρίσης, με πτώση του εργατικού κόστους κατά 50% και μείωση του μεγέθους της πισίνας στο 1/3, να μιλάμε για τριπλασιασμό του κόστους!

Η Δημοτική αρχή οφείλει να τοποθετηθεί άμεσα και δημόσια σε αυτό το θέμα!

Δ. Η «ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ» ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ

Το φαινόμενο της αιχμαλωσίας, από τους κατά τεκμήριο εξουσιαζόμενους των εχόντων την εξουσία ελέω λαϊκής εντολής, είναι διαχρονικό και αφορά όλες τις χώρες που έχουν αναπτύξει και στηρίζονται ,σχεδόν ολοκληρωτικά, σε έναν υπερτροφικό γραφειοκρατικό μηχανισμό , ο οποίος έχει καταλήξει να λειτουργεί με βάση τα δικά του συμφέροντα, ανεξάρτητα από τις ανάγκες της κοινωνίας και έχει αυτονομηθεί πλήρως από αυτήν. Το ζήτημα αυτό έχουν αναλύσει διεθνούς φήμης κοινωνιολόγοι και οικονομολόγοι, όπως π.χ. ο πασίγνωστος Τζόζεφ Στίγκλιτς -δεν είναι δική μου η πατρότητα της ερμηνείας του φαινομένου. Φυσικά σκοπός μου δεν είναι η ανάλυση αυτής της κοινωνικής παρέκκλισης από την δημοκρατική λειτουργία σε γενικό επίπεδο, αλλά να παρουσιάσω συγκεκριμένα παραδείγματα από τον δικό μας μικροχώρο, που έχουν επηρεάσει αρνητικά το κοινωνικό γίγνεσθαι των δημοτικών μας πραγμάτων και

εν πολλοίς επεξηγούν τις αστοχίες στην υλοποίηση των προγραμμάτων, ανατρέποντας στην ουσία την λαϊκή εντολή.

Παράδειγμα πρώτο: Στελέχη της τεχνικής μας υπηρεσίας ενέκριναν τον ορισμό των θέσεων στάθμευσης του κολυμβητηρίου στην κεντρική πλατεία. Η έγκριση αυτή ενείχε και ποινικό αδίκημα, αφού στηρίχτηκε στην ψευδή δήλωση επί δημοσίου εγγράφου ότι το ΟΤ 111 απέχει λιγότερο από 800μ. από την πλατεία. Ποιος και πότε τους απέδωσε ευθύνες για αυτήν την ψευδή δήλωση; Ούτε γάτα, ούτε ζημιά!

Παράδειγμα δεύτερο: Το 2003 η ίδια υπηρεσία έκρινε ότι το 2ο-10ο Νηπιαγωγείο (Λεωνίδου) έπρεπε να κατεδαφιστεί γιατί στην οροφή είχαν φανεί τα σίδερα της πλάκας. Ευτυχώς, τότε πρόεδρος της σχολικής επιτροπής ήταν ο Γ. Βλάχος και αντιδήμαρχος παιδείας ο Ν. Φωτόπουλος, οι οποίοι με βάση μελέτη μου, επισκεύασαν τις ζημιές, με λίγα χρήματα και το ωραίο αυτό κτήριο ζει και βασιλεύει.

Παράδειγμα τρίτο: το 2011 επί Δημάρχου Ζορμπά οι ίδιοι άνθρωποι γνωμάτευσαν ότι το κτήριο του 4ου Νηπιαγωγείου είναι κατεδαφιστέο. Εγώ και άλλοι τρεις έγκριτοι μηχανικοί της πόλης δώσαμε αγώνα να πείσουμε για το λανθασμένο της γνωμάτευσης αυτής. Ο τότε Δήμαρχος, αιχμάλωτος στο άρμα των

υπηρεσιών του, μάς λοιδόρησε και επιχείρησε να μας απαξιώσει. Τελικά, μετά από ένα χρόνο έντασης, ανεξάρτητος ιδιώτης μελετητής, που όρισε ο ίδιος ο Δήμαρχος, μάς δικαίωσε πλήρως. Το κτήριο σώθηκε και με παρέμβασή μας ο ΟΣΚ επισκεύασε το πρόβλημα με 12,500€.

Ποιος και πότε αξιολόγησε τα συνεχή αυτά λάθη των ίδιων ανθρώπων τα τελευταία τριάντα χρόνια;

Με ποιες θέσεις και προαγωγές τους αντάμειψαν;

Σε ποια λοιπόν στελέχη στηρίζεται η νυν Δημοτική αρχή για να προχωρήσει τα μεγάλα έργα της πόλης;

Διότι το ανήκειν σε μια επιστημονική συντεχνία δεν είναι από μόνο του εχέγγυο διανοητικής αξίας ή επαγγελματικής ανιδιοτέλειας, η οποία κάλλιστα μπορεί να στρεβλωθεί από τον κοινωνικό και πολιτικό περίγυρο στον οποίο αναπτύσσεται.

Και κυρίως τι θα εφαρμόσει;

Π.χ. στο ΟΤ 111 η προεκλογική της υπόσχεση ήταν να προχωρήσει στην «αξιοποίηση των εγκαταστάσεων» , ενώ από το 2004, ως Συνεργασία Πολιτών, είχε υιοθετήσει την πρότασή μου, ανοιχτά και επίσημα (βλ. το «Εν Αγία Παρασκευή», τεύχος 33, σελ. 7). Γιατί σήμερα την πετάει στα σκουπίδια; Βεβαίως έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει, αλλά δεν χρωστάει τουλάχιστον κάποιες εξηγήσεις, αν όχι σε μένα, τουλάχιστον στην παράταξή της;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Βασικό συμπέρασμα: Το σχήμα «οι αιρετοί εκλέγονται από τον λαό και υλοποιούν τα προγράμματα για τα οποία τους ψήφισαν» δεν λειτουργεί.

Η σχέση εξάρτησης από τις υπηρεσίες αναδεικνύεται ως ο βασικός παίκτης, ενώ ταυτόχρονα προωθείται ο αποκλεισμός των απλών δημοτών από την πολιτική συμμετοχή, η οποία συνδέεται ευθέως με την παρακμή των δημοκρατικών θεσμών, όπως είναι οι δημοτικές παρατάξεις και η αντικατάστασή τους στην πράξη από «θεσμούς» μη προσιτούς στον λαϊκό έλεγχο.

Η λειτουργία και το δικαίωμα της παράταξης να χαράσσει πολιτική έχει περάσει στα χέρια της διοικητικής γραφειοκρατίας. Αυτή ασκεί πολιτική , η οποία πλέον γίνεται «άθλημα» εσωτερικού χώρου με αθέατους παίκτες και στημένο διαιτητή.

Εκεί οφείλεται και η υποβάθμιση των Δημοτικών Συμβουλίων, στα οποία ο δημοκρατικός διάλογος έχει εκφυλιστεί σε έναν αγώνα ποιος θα φωνάξει περισσότερο και στον οποίο σπάνια γίνεται ακουστή η φωνή της λογικής.

Αυτό γρήγορα οδηγεί τις δημοτικές αρχές σε μια φοβική αντιμετώπιση των φυσικών συμμάχων του δήμου, δηλαδή τις ανιδιοτελείς και ανεξάρτητες συλλογικότητες και τους ενεργούς δημότες.

Όλους αυτούς, που κάθε νοήμων δήμαρχος θα ευχόταν να τους είχε επίσημους συνεργάτες και συμμάχους, για να αντιμετωπίσει τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και αντιστάσεις, αντίδοτο στην «δύσκαμπτη» γραφειοκρατική δομή του δήμου και της πολιτείας.

Αγία Παρασκευή 25/07/17

Γιώργος Καράμπελας , πολιτικός μηχανικός, κάτοικος Νέας Ζωής

Share This Post