Σε… κρίση και οι απεργίες στο Δημόσιο

adedy

Μόλις ένας στους 10 δημοσίους υπαλλήλους συμμετείχε στην απεργία της ΑΔΕΔΥ της 12ης Μαρτίου με διεκδικητικό πλαίσιο ενάντια στις καταργήσεις οργανισμών και στη διαθεσιμότητα, σύμφωνα με στοιχεία που αποκαλύπτει το «Εθνος» από τα υπουργεία και τους δημόσιους οργανισμούς.

Στα ποσοστά της μικρής συμμετοχής καταγράφεται η αλλαγή της στάσης των εργαζομένων απέναντι στις κινητοποιήσεις που προκηρύσσουν τα συνδικάτα, σε αντίθεση με το παρελθόν όπου μέχρι και το 2009 ήταν κατά πολύ υψηλότερα στο Δημόσιο.

Η οικονομική κρίση έχει προκαλέσει… «κρίση» και στις κινητοποιήσεις, με τους εργαζόμενους στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα να γυρίζουν την πλάτη στις απεργίες κατά την περίοδο του Μνημονίου, είτε υπό τον φόβο του «μεροκάματου», είτε γιατί διαπιστώνουν ότι δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα ως μέσο πίεσης προς την κυβέρνηση.

Παρά το γεγονός ότι οι απεργίες έφτασαν στο αποκορύφωμά τους το 2010 και το 2011, τα δύο πρώτα χρόνια εφαρμογής του Μνημονίου, η συμμετοχή των εργαζομένων είναι σαφώς μειωμένη σε σχέση με το παρελθόν. Η «απεργία για την απεργία» αποτελεί πλέον τακτική παλαιότερων εποχών και τα συνδικάτα βρίσκονται σε αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων αντίδρασης προκειμένου να κινητοποιήσουν τους εργαζόμενους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το «Εθνος» από ένα δείγμα 56.762 υπαλλήλων από όλο το φάσμα του δημόσιου τομέα, που αντιστοιχεί στο 13% του συνόλου των εργαζομένων στο Δημόσιο, στην τελευταία απεργία συμμετείχαν μόλις 5.704 εργαζόμενοι, οι οποίοι αντιστοιχούν σε ποσοστό 10,05% των υπηρετούντων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το σύνολο των 600.000 υπαλλήλων εξαιρούνται οι 160.000 ένστολοι στην αστυνομία και στον στρατό που δεν συμμετέχουν στην απεργία της ΑΔΕΔΥ.

Στα υπουργεία
Στα υπουργεία και στις κεντρικές υπηρεσίες μεγάλων δημόσιων φορέων η συμμετοχή στην τελευταία απεργία της ΑΔΕΔΥ ανήλθε στο 10,78%, αφού από ένα δείγμα 37.760 υπηρετούντων απήργησαν μόλις 4.069 εργαζόμενοι.

Τα μικρότερα ποσοστά συμμετοχής καταγράφονται στο Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, όπου από τους 140 υπαλλήλους συμμετείχαν μόλις τρεις στην απεργία (2,14%), μηδενική ήταν η συμμετοχή στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, που απασχολεί 40 εργαζόμενους, ενώ από τους 6.567 διοικητικούς υπαλλήλους του υπουργείου Εθνικής Αμυνας στην απεργία συμμετείχαν μόλις 145 εργαζόμενοι (2,21%). Τα μεγαλύτερα ποσοστά συμμετοχής καταγράφονται στις ΔΟΥ (16,73%), στο ΙΚΑ (19,07%) και στον ΟΑΕΔ (14,83%) λόγω των επερχόμενων «διαθεσιμοτήτων» που έχουν ανακοινωθεί από την κυβέρνηση.

Κύκλοι της ΑΔΕΔΥ αναφέρουν ότι οι εργαζόμενοι εμφανίζονται «κουρασμένοι» και απογοητευμένοι από τις συνεχείς απεργίες, καθώς έχουν υποστεί σημαντικές μειώσεις στους μισθούς τους και υπολογίζουν ακόμα και τη μία μέρα απεργίας αφού η περικοπή έστω και ενός μεροκάματου πλήττει το οικογενειακό εισόδημα εργαζομένων που αμείβονται κατά μέσο όρο με 900-1.200 ευρώ. Σημειώνουν επίσης ότι η μικρή συμμετοχή διαπιστώνεται ακόμα και σε υπαλλήλους που απειλούνται με διαθεσιμότητα ή και με απόλυση.

Στις αποκεντρωμένες κρατικές διοικήσεις επί δείγματος 6.061 εργαζομένων πήραν μέρος μόλις 588 (9,70%). Η μικρότερη συμμετοχή καταγράφηκε στη Διοίκηση Πελοποννήσου – Δυτικής Ελλάδας – Ιονίων Νήσων, όπου από τους 1.431 υπαλλήλους απήργησαν μόλις 588 υπάλληλοι (9,70%).

Αλλά και στην τοπική αυτοδιοίκηση τα ποσοστά συμμετοχής ήταν μικρά, αφού κυμάνθηκαν στο 8,06%, ενώ στις Ανεξάρτητες Αρχές, όπου απασχολείται προσωπικό υψηλής κατάρτισης, τα ποσοστά άγγιξαν το 12,83%.

Ισχνά ποσοστά συμμετοχής καταγράφηκαν και στο Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (μόνο ένας από το σύνολο των 42 εργαζομένων), στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (ένας από τους 37 εργαζομένους) και στον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης (ένας από τους 26 εργαζόμενους).

Σε φθίνουσα πορεία οι κινητοποιήσεις

Διαρκώς μειούμενος είναι από το 2012 και μετά ο αριθμός των απεργιών που προκηρύττουν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Αν και οι κινητοποιήσεις είναι περισσότερες από αυτές των χρόνων πριν από το Μνημόνιο, η συχνότητά τους τα τελευταία χρόνια φθίνει. Φέτος, με τους τρεις πρώτους μήνες να έχουν ήδη περάσει, η ΓΣΕΕ δεν έχει κάνει απεργία, ενώ η ΑΔΕΔΥ έκανε την περασμένη εβδομάδα την πρώτη απεργία του έτους.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις έφτασαν στο αποκορύφωμά τους το 2010 και το 2011, στα δύο πρώτα χρόνια εφαρμογής του Μνημονίου.

Το 2011
Την περίοδο αυτή, η οποία το 2011 συνέπεσε και με το κίνημα των «Αγανακτισμένων», η ΓΣΕΕ πραγματοποίησε 17 ημέρες απεργία, ενώ η ΑΔΕΔΥ έφτασε τις 21 μέρες.

Να σημειωθεί ότι στους αριθμούς αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι στάσεις εργασίας, καθώς και οι απεργίες της Πρωτομαγιάς. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα έγιναν πάνω από 5.000 κινητοποιήσεις κάθε είδους, αφαιρώντας περίπου 1.650 ημέρες εργασίας ή πέντε εργάσιμα χρόνια.

Το δε οικονομικό κόστος υπολογίζεται σε περίπου 140 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που αντιπροσωπεύει περίπου το μισό δημόσιο χρέος της χώρας στην προ μνημονίου εποχή.

ΝΙΚΟΣ Β. ΤΣΙΤΣΑΣ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Στο στόχαστρο ο συνδικαλισμός
Γράφει ο Σταύρος Κουτσιουμπέλης Μέλος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ

Η οικονομική κρίση που έχει μετατραπεί σε κοινωνική κρίση έχει επιπτώσεις στους θεσμούς εκπροσώπησης. Το συνδικαλιστικό κίνημα ως ένας από τους θεσμούς αυτούς έχει υποστεί και αυτό τις συνέπειές του. Οι οριζόντιες πολιτικές που εφαρμόστηκαν και έπληξαν οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα, που πριν από την κρίση θεωρούντο αυτονόητα, έχουν σφραγίσει τις συνειδήσεις και τις συμπεριφορές των πολιτών και των εργαζομένων.

Η απομυθοποίηση των κεκτημένων, η αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος να αποτρέψει αυτές τις πολιτικές αλλά μόνο να τις αναστείλει, το καθιστά και αυτό μέρος του προβλήματος. Η μαζική προπαγάνδα στοχοποιεί και ενοχοποιεί το συνδικαλιστικό κίνημα, ο κοινωνικός αυτοματισμός, οι μοναχικές πορείες, ο φόβος, τα οικονομικά προβλήματα έχουν συμβάλει καθοριστικά στη μειωμένη συμμετοχή των εργαζόμενων στις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Παρ” όλα αυτά, τα συνδικάτα είναι ο μόνος θεσμός που αντιστέκεται στη γενικευμένη επίθεση και στη λαίλαπα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που απαξιώνουν και διαλύουν τα δημόσια και κοινωνικά αγαθά και καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα. Η μαζική συμμετοχή είναι η μόνη απάντηση που μπορεί να εμποδίσει την καταστροφική πολιτική και να οδηγήσει στη σταδιακή αναπλήρωση των μεγάλων απωλειών.

Ανάγκη για νέες μορφές κινητοποιήσεων
Γράφει ο Στέλιος Μαριδάκης Πρόεδρος εργαζομένων Δήμου Ιλίου

H μειωμένη συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις οφείλεται κυρίως στο καθεστώς φόβου που έχει δημιουργηθεί στο Δημόσιο από την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών είτε αυτές μεταφράζονται σε μειώσεις μισθών είτε σε διαθεσιμότητες και απολύσεις. Το συνδικαλιστικό κίνημα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα οφείλει να αναδιοργανωθεί, να αναζητήσει νέους τρόπους κινητοποιήσεων και παράλληλα να πείσει ότι μπορεί να δώσει νέες νικηφόρες μάχες για τους εργαζόμενους αλλά και για τους ανέργους.

Η εποχή της προκήρυξης απεργιών για τις απεργίες έχει περάσει ανεπιστρεπτί και ο μοναδικός δρόμος στην αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι μισθωτοί είναι η ενότητα και η κοινή δράση απέναντι στη μνημονιακή λαίλαπα που έχει ξεκινήσει το ξήλωμα εργασιακών δικαιωμάτων δεκαετιών.

Πηγή ΕΘΝΟΣ

aftodioikisi.gr

0/Post a Comment/Comments

Νεότερη Παλαιότερη